حیف از این عمری که بی شبهای مویت بگذرد

حیف از این عمری که بی شبهای مویت بگذرد

حیف از این شبها که بی مهتـــــابِ رویت بگذرد

من حســـودی می کنم وقتی که بادی بی هوا

با خیـــــالِ بوسه گاهی از گلــــــویت بگذرد

خودخوری ها می کنم چون مرد مفلس هر زمان

زرگری گوهرشناس از سمت و سویت بگذرد

نامه ها را یک به یک بعد از نوشتن خط زدم

تا مبــــادا قاصدی از شهر و کویت بگذرد

کاش می شد با تو از این هم رهـــــاتر حرف زد

در میان حرف گاهی لفظِ "بانــــــو" بگذرد

|محمود صادقی|